Rouw neemt niet alleen een persoon van je af. Het neemt ook de versie van jou die bestond in verbinding met die ander.

En dat is misschien wel wat het zo verwarrend maakt. Want ineens ben je niet alleen iemand kwijt, maar ook jezelf… zoals je was.

Je gewoontes veranderen. Je dagen voelen anders. Zelfs je toekomst ziet er niet meer hetzelfde uit.

Het is alsof je zenuwstelsel een anker kwijt is.

Dat is geen aanstellerij. Dat is je lichaam dat rouwt.

Je bent niet gebroken. Je bent aan het veranderen.

Rouw verandert je. Niet omdat je stuk bent… maar omdat liefde een vorm zoekt om verder te leven in jou. ❤️

Je kijkt in de spiegel en denkt: Wie ben ik? Waar is die versie van mij gebleven?

Toen je nog samen was, was er een "wij". Je identiteit was verweven. Je was partner. Je had een rol. Een vanzelfsprekendheid.

En dan valt dat weg.

Dat is de eerste acceptatie: hij is er niet meer. Dat "wij" bestaat niet meer.

Maar daarna komt er nog iets. De tweede acceptatie. Namelijk dat jij ook niet meer degene bent die je was.

Je neemt niet één keer afscheid — maar twee keer. Afscheid van hem. En afscheid van wie jij was met hem.

Als je dit herkent… weet dan: je bent niet de enige.

Soms weet je het gewoon even niet meer…

Wat je moet voelen. Wat je moet doen. Of hoe je verder moet met alles wat er in je leeft.

En misschien is dat precies waar je vandaag mag zijn. Niet alles hoeft opgelost. Niet alles hoeft begrepen.

Misschien is dit een dag om het simpel te houden:

een kop thee ☕ een moment voor jezelf… een ademhaling die je weer een beetje terugbrengt

Wat heb ik vandaag nodig, al is het maar iets kleins?

Je bent hier. En dat is vandaag genoeg. 💛

Paniek in rouw

Veel mensen in rouw krijgen paniekaanvallen. En toch praten we er bijna nooit over.

Je hart bonst. Je adem zit hoog. Je denkt dat je flauwvalt.

Maar in rouw is paniek geen gekte. Het is een lichaam dat zijn veiligheid is kwijtgeraakt.

Paniek is geen zwakte. Het is een ontregeld hart.

Er is niets mis met je. Je bent aan het overleven.

Rouw raakt niet alleen je hart emotioneel, maar ook lichamelijk. Je lichaam reageert. Je hart, je ademhaling, je hele systeem schrikt als het ware.

Rouw wil uiteindelijk gevoeld worden.

Wanneer je stil wordt en aanwezig bent in het moment, kun je merken: dit gevoel is er nu, en het mag er zijn.

Kleine oefening (2 minuten):

Zet beide voeten op de grond. Leg een hand op je buik en adem rustig in. Kijk om je heen en noem drie dingen die je ziet. Laat je schouders zakken en zeg in jezelf: Ik ben hier. Het is nu.

In mijn gesprekken hoor ik het zo vaak…

Mensen die in rouw zijn en ondertussen ook nog het gevoel hebben dat ze het "goed" moeten doen.

Omdat anderen zeggen: "Je moet door…" "Je moet sterk zijn…" "Het leven gaat verder…"

En dan gebeurt er iets pijnlijks… ze worden harder voor zichzelf.

Maar rouw is geen prestatie. Je hoeft het niet beter te doen. Je hoeft het alleen maar te dragen… op jouw manier.

Misschien is dát wel de grootste oefening in rouw: milder worden voor jezelf in een wereld die dat niet altijd is. 🙏❤️

Soms hoor je het zo makkelijk gezegd worden: "Nu is het wel lang genoeg geweest."

Alsof rouw een keuze is. Alsof je op een ochtend kunt besluiten: vandaag stop ik ermee.

Maar zo werkt het niet. Rouw kent geen kalender. Geen einddatum.

Het eerste jaar is voor veel mensen overleven. En dan komt het tweede jaar. De wereld verwacht dat je weer "normaal" functioneert.

Maar verder gaan betekent niet dat je minder mist. Verder gaan betekent niet dat het geen pijn meer doet.

Niemand kan jou vertellen hoe lang jij mag rouwen. Dat tempo… dat is van jou.

Want voor rouw staat geen tijd. Alleen liefde. ❤️

Rouw is zwaar… en dat mag ook zo zijn.

Wanneer je iemand verliest van wie je houdt, staat je wereld stil. Je bent verdrietig. Moe. Boos misschien. Soms voel je je gewoon… klote.

Maar ergens komt er ook een moment waarop je langzaam gaat merken dat er een keuze ontstaat. Niet de keuze om je dierbare te vergeten — want dat gebeurt nooit. Maar de keuze hoe je verder wilt leven met dit verlies.

De persoon die je mist komt niet meer terug. Maar jij bent er nog wel.

En misschien is het grootste eerbetoon aan degene die je verloren hebt wel dat je, hoe moeilijk ook, weer probeert te leven. Stap voor stap. In je eigen tempo. 🤍

Soms sta ik stil bij hoe bijzonder het eigenlijk is dat wij hier zijn. Dat we kunnen leven, voelen, liefhebben.

Toch vertelt die pijn ook een verhaal. Een verhaal van liefde.

Want die pijn bestaat alleen omdat er liefde was.

Misschien is het vandaag een moment om ook even stil te staan bij iets anders. Niet alleen bij wat je bent verloren, maar ook bij wat je hebt gekregen.

Als je terugkijkt op jullie relatie… waar ben jij dankbaar voor dat jouw partner in jouw leven heeft gebracht? ❤️

De vlinder-oefening

Een eenvoudige oefening uit traumatherapie:

Sla je armen over je borst, alsof je jezelf een zachte omhelzing geeft. Leg je handen op je schouders. Begin afwisselend zachtjes te tikken: links, rechts, links, rechts. Adem rustig in en uit.

Zeg tegen jezelf: "Ik ben hier. Het is oké. Ik mag dit voelen."

Hoe vaker je dit doet, hoe meer je lichaam leert: ik hoef niet altijd in de spanning te blijven.

Geen snelle oplossing, maar een zachte weg terug naar jezelf.

Ik wil jullie iets vragen. Echt en oprecht.

Ik weet dat velen van jullie schrijven. En ik ben serieus benieuwd… hoe schrijven jullie?

Schrijf je je rauwe, ongefilterde gevoelens op? Stel je jezelf echte vragen? Blijf je doorvragen om te ontdekken wat er werkelijk in je leeft?

Of blijf je aan de oppervlakte?

Als je schrijft… ben je dan aan het uiten? Of ben je echt aan het ontdekken? 💛

Welkom 🌿

Wat fijn dat je de weg hierheen hebt gevonden. In deze plek mag ruimte zijn voor verhalen, herinneringen, vragen en ook voor kleine lichtpuntjes onderweg in rouw.

Het zou mooi zijn als je, wanneer het voor jou goed voelt, even stilstaat bij wie je bent, wie je mist en wat je naar deze plek bracht.

Voel je welkom hier. 💛

— Annemarie

Eén van de kaarten uit het kaartdeck van Anders Rouwen:

Neem even een moment voor deze kaart. Misschien herken je dat stemmetje… "nooit meer"

Wat doet dit stemmetje met je? Wat voel je als je dit hoort in jezelf?

En als je er zacht naar kijkt… hoe ga je hier nu mee om?

Neem de ruimte om te schrijven wat er in je opkomt. Alles is welkom. 🤍